„Gdzieś tam, w szczęśliwym miejscu” Anna McPartlin

Anna McPartlin, Gdzieś tam, w szczęśliwym miejscu, 397, HarperCollins Polska
★★★★★★★★★☆
- Chciałabym być teraz gdzieś indziej - oznajmiła w pewnej chwili Bridie.
- Gdzie, mamo?
- Tam, dokąd chodzi Jeremy.
- Czyli gdzie? Dokąd chodzi Jeremy? - Na ułamek sekundy w sercu Maisie pojawiła się nadzieja. Może Jeremy powiedział babci o czymś, co zataił przed resztą rodziny?
- Gdzieś tam, w szczęśliwym miejscu...


Autorka Anna McPartlin jest ostatnio bardzo dobrze znana za sprawą Ostatnich dni Królika. Ta powieść zbiera same najwyższe noty i jest nieustannie wychwalana przez wszystkich czytelników. Sama nie miałam okazji jeszcze się z nią zapoznać, ale kiedy pojawiła się możliwość przeczytania Gdzieś tam, w szczęśliwym miejscu, pomyślałam, dlaczego nie?

Maisie nigdy nie miała łatwego życia. W wieku osiemnastu lat w wyniku gwałtu zaszła w ciążę, by później przez to wplątać się w związek z mężczyzną, któremu daleko było do ideałów. Przez wiele lat awantury i interwencje policji w ich domu były na porządku dziennym, a sama kobieta często trafiała do szpitala. Uświadomiła sobie, że musi odejść od tego tyrana w momencie, gdy pobił ją tak, że musiała przejść operację, a ich synowi złamał rękę. Jednak nawet później życie Maisie nie było wcale łatwe - ciągle brakowało pieniędzy, jej matka zachorowała na demencję, a dorastająca Valerie sprawiała coraz więcej problemów. Za to Jeremy był takim złotym chłopcem - w szkole starał się dobrze uczyć, zajmował się chorą babcią i zawsze przychodził o wyznaczonych godzinach. Jednak tym razem nie wrócił...

Maisie po dwudziestu latach od śmierci syna postanawia przemówić przed studentami o tamtym strasznym dniu, a akcja książki cofa się do pierwszego stycznia 1995 roku. Wydarzenia opowiadane są z punku widzenia różnych bohaterów książki, a dzięki narracji trzecioosobowej czytelnik może lepiej ich poznać i dokładniej przyjrzeć się temu, co w danym momencie odczuwali. Muszę jednak przyznać, że na początku czułam się trochę zawiedziona, bo spodziewałam się mega bomby emocjonalnej już na początku. Na dodatek, gdy okazało się, że fabuła będzie toczyć się dwadzieścia lat później, byłam lekko zszokowana, no bo w końcu od początku wiemy, że Jeremy nie żyje, więc gdzie tu element zaskoczenia? Okazało się, że byłam w błędzie. Autorka ukryła w tej książce znacznie więcej i mimo że znałam zaskoczenie, nie przeszkadzało mi to w posiadaniu nadziei na to, że autorka na samym początku postanowiła wprowadzić czytelnika w błąd.

Gdzieś tam, w szczęśliwym miejscu ujęło mnie tym, że jest to przede wszystkim bardzo realistyczna i przejmująca powieść, a jednocześnie ma w sobie taką prostotę i dopiero pod koniec czułam się trochę podkopana emocjonalnie. Losy Maisie na przemian wywoływały we mnie smutek i przerażenie, a największe wzruszenie czułam, czytając fragmenty poświęcone myślom Birdie - Alzheimer zabrał jej wszystko, ale jakimś sposobem ciągle wspominała Jeremiego. Normalnie płakać mi się chciało, gdy o tym czytałam. Ta książka opowiada o pogodzeniu się z odejściem bliskiej osoby, gdy zabiera ją nam choroba lub śmierć, o tym, czy zachowania rodziców nas definiują oraz o akceptacji inności

Gdzieś tam, w szczęśliwym miejscu zdecydowanie mogę polecić wszystkich czytelnikom. Sądzę, że każdy powinien znaleźć w niej coś dla siebie, gdyż porusza ona naprawdę dużo ważnych tematów, Warto dać jej szansę i poznać ciężkie losy Maisie Bean, która jakoś znalazła w sobie siłę, by dalej walczyć. Polecam z czystym sumieniem!

Za możliwość przeczytania oraz zrecenzowania książki dziękuję Wydawnictwu HarperCollins Polska.

12 komentarzy:

  1. Hmmm...książka raczej nie jest dla mnie czymś z kategorii "must have", ale kto wie, może kiedyś :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Słyszałam wiele pozytywnych słów o książkach tej autorki i chociaż jak na razie mam co czytać, to kiedyś postaram się sięgnąć po tę książkę i "Ostatnie dni Królika", bo obie wydają się być czymś niesamowicie wzruszającym.
    Pozdrawiam,
    Amanda Says

    OdpowiedzUsuń
  3. Rzeczywiście o tej pani ostatnio stało się dość głośno :D Aczkolwiek do tej jej książki tak średnio mnie ciągnie, bardziej chciałabym przeczytać właśnie Ostatnie dni królika... ale tej nie mówię nie, może kiedyś :D

    OdpowiedzUsuń
  4. te fragmenty dotyczące Bridie były pełne emocji. też nieczytałam jeszcze Ostatnich dni królika ale mam w planach :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Ta choroba jest okropna, na pewno sięgnę po tą historię sam opis mnie wzrusza chętnie ją przeczytam :)

    Blog o książkach

    OdpowiedzUsuń
  6. Pierwszy raz widzę tę książkę, ale coś czuję, że mogłaby mi się spodobać. Mam nadzieję wypatrzyć ją gdzieś w niewysokiej cenie lub w bibliotece.

    OdpowiedzUsuń
  7. Skoro tak polecasz, to na pewno przeczytam! Świetna recenzja, po przeczytaniu jej zapragnęłam chwycić za książkę i wgłębić się w historię śmierci Jerem'iego (nie mam pojęcia jak to odmienić)i móc przeżywać to wszystko razem z bohaterami. Mam nadzieję, że ta pozycja kiedyś wpadnie w moje lepkie łapki i ją przeczytam!
    Buziaki Black Hole
    Zapraszam od razu do siebie, żeby nie spamować ci pod kolenymi postami.

    OdpowiedzUsuń
  8. Te dejo mi blog de poesia por si quieres criticar gracias.
    Me gusta mucho el tuyo.
    http://anna-historias.blogspot.com.es.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. WIdzę, że nie tylko u mnie ten spam się dziś pojawił...

      Usuń
  9. Ja czytałam negatywną recenzję Ostatnich Dni Królika, ale nie pamiętam u kogo. Ale na żadną z pozycji autorki nie mam ochoty, nie moja tematyka. Jeszcze gdyby to był bardziej kryminał.... :)

    OdpowiedzUsuń
  10. O jej, książka wydaje się świetna i bardzo możliwe, że kiedyś po nią sięgnę, jak tylko zrobię sobie przerwę od takich... wyciskaczy łez, że tak powiem. Bo ja jestem tak wrażliwa na książki, że płaczę przy każdym wzruszającym momencie ;)

    Pozdrawiam, obserwuję i zapraszam na nową recenzję u mnie na blogu :)

    http://planeta-recenzji.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za każdy komentarz!

Obsługiwane przez usługę Blogger.